Over EPDM

Natuurlijk rubber

Al eeuwenlang wordt natuurlijk rubber afgetapt uit rubberbomen zoals de Hevea Brasiliensis. Het melksap (of latex) wordt vermengd met een anti-stollingsmiddel. In het begin van de 19de eeuw heeft Charles Goodyear het vulkanisatieproces met zwavel ontdekt, waardoor de eigenschappen van het natuurlijke rubber sterk verbeterden. Tijdens de eerste wereldoorlog ontstond een tekort aan natuurlijk rubber en is men in Duitsland en de VS gestart met de productie van synthetische rubbers.

EPDM rubber

EPDM is de afkorting van Ethyleen-Propyleen-Dieen- Monomeer en slaat op een groep van synthetische rubbers of elastomeren die wordt gemaakt uit de grondstoffen ethyleen, propyleen en een dieen. Een dieen is een onverzadigde koolwaterstof met twee dubbele bindingen. EPDM is een terpolymeer dat is verkregen uit drie monomeren.
Na de polymerisatie verkrijgt men een thermoplastische polymeer en blijft er een van de twee dubbele bindingen van het dieen monomeer intact. Dat laat toe om het polymeer nadien te vulkaniseren, waarbij er zwavelbruggen tussen de polymeermoleculen worden gevormd. Gemengd met Carbon black en andere vulstoffen verkrijgt men dan een rubber dat dat een aantal aantrekkelijke eigenschappen vertoont.

EPDM is eind jaren 50 ontwikkeld in het kader van een zoektocht naar een product voor toepassing in het Midden-Oosten dat bestand was tegen grote temperatuurschommelingen per etmaal. De eigenschappen van natuurlijk rubber, zoals de hoge elasticiteit, de goede flexibiliteit bij lage temperaturen en de treksterkte. Bij synthetisch rubber is het wel mogelijk gebleken om het rubber door modificaties van de grondstoffen en de moleculaire structuur te veranderen naar de gewenste eigenschappen.

EPDM is een synthetisch rubber dat – conform de oorspronkelijke ontwikkeling –  uitstekend bestand is gebleken tegen weersinvloeden, zoals UV en Ozon, grote temperatuurschommelingen en heeft een grote blijvende flexibiliteit.

Bron: EPDM dakboek 2017

GERELATEERDE INFORMATIE